donderdag 25 augustus 2016

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 142

Björn Weier
Even een berichtje over de enige echte Laufexperte!

Als de podiumplaatsen niet aan elkaar worden geregen en de voorpagina’s van de landelijke dagbladen zelden worden gehaald, moet je op een andere wijze de sponsor onder de aandacht brengen. Ik heb het voorrecht dat ik wekelijks deze website mag vervuilen met mijn zin en onzin, dus daar maak ik vandaag gretig gebruik van. Dit verhaal is een ode aan de beste ondernemer van Noordrijn-Westfalen, de vriendelijkste hardloper van het westelijk halfrond en (by far) de meest sympathieke Duitser die ik ken. Ik heb het natuurlijk over niemand minder dan Björn Weier!

Vier maanden terug vloeit de champagne rijkelijk na afloop van de laatste contractbespreking. Met de opmerking: “Ik heb geen verwachtingen, je moet alleen heel hard lopen,” wordt het contract lachend beklonken. Na een uitermate succesvol voorjaar wordt de route uitgestippeld voor de rest van het seizoen. Al snel ben ik de route uit het oog verloren en neem ik louter doodlopende paden. De gedroomde overwinningen laten op zich wachten. Als ik met de staart tussen de benen en met 25 kilo lood in de schoenen naar zijn prachtige winkel in Bocholt ga, ben ik voorbereid op het ergste. Een scheldkanonnade in onvervalst Duits, een vernederende toespraak onder het toeziend oog van al mijn LEX Laufmaatjes, of misschien zelfs een gevreesd DDR-strafkamp. Niks van dit alles. Bij binnenkomst in de stijlvolle sportshop aan Westend 31-39 word ik met alle egards ontvangen. De Kaffee und Kuchen staan voor mij klaar en de immer vrolijke Björn toont zijn aanstekelijke glimlach. Hoewel een gemiddelde sponsor na zulke wanprestaties het sponsorcontract in honderdduizend stukjes scheurt, raakt Björn niet in paniek, hij houdt vertrouwen. Björn is niet gemiddeld, hij is heel speciaal.

Voor deze sponsor wil ik het vuur uit de sloffen lopen. De vijftien loodzware trainingsuren per week onderga ik zonder problemen. Nu moeten Stefan Ritte en Jonathan Kolks de LEX Laufexperte-kar nog trekken, maar ik ga er alles aan doen om mij binnenkort ook bij dit rijtje te voegen. 

woensdag 24 augustus 2016

Nieuwe loopclinic van start bij AVA'70

De deelnemers aan de najaarsclinic van AVA'70
AVA'70 leidt weer nieuwe renpaardjes op

Op maandagavond 22 augustus jl. ging de najaarsclinic “Lopen voor beginners” van start bij AVA`70. De vereniging heeft er bewust voor gekozen om het aantal deelnemers te beperken tot 25, om zo voldoende aandacht te kunnen schenken aan de beginnende lopers en loopsters. Ruim voor de aanvangsdatum was de limiet al bereikt en zo stond er dus een compact peloton klaar voor de start. 

De ervaren trainers Geert Kip en Marco van Rijs zullen zich de komende maanden met de groep bezig gaan houden en de trainingen verzorgen. Al snel bleek dat de groep nieuwelingen veel talent bezat en het was voor de trainers dan ook lekker om met de lopers en loopsters aan het werk te gaan. Leuk was het feit, dat er bij de groep ook een aantal herintreders zaten, die al eerder van de partij waren en nogmaals een  poging wagen om het hardlopen in groepsverband op te pakken.

Gedurende 10 weken wordt er door de groep op de maandagavond getraind op de baan, maar er zal ook zeker worden uitgeweken naar het natuurschoon van `t Walfort. Natuurlijk ontbreekt zelfs een heuveltraining in de Ringkamp op de Haart niet. Het doel is om de lopers en loopsters op een verantwoorde en plezierige wijze enthousiast te maken voor het hardlopen en de ervaring heeft geleerd dat menigeen versteld zal staan van zijn eigen prestatie.

Wanneer de deelnemers na de clinic besluiten om lid te worden van AVA`70, zullen ze aansluiten bij de D-groep en wordt de training op de baan uitgebreid met een duurtraining. Zo ver is het echter nog niet. De trainers Geert en Marco zullen de komende weken alles in het werk stellen, om raspaardjes van de lopers en loopsters aan de clinic te maken. Maar ook werkpaardjes kunnen erg veel plezier beleven aan de loopsport. Het enthousiasme is in ieder geval groot bij de groep deelnemers en van luipaardjes is zeker geen sprake…… (FR)

Aankondiging van de 1e Löp wah lös in Laren

Zondag 4 september: 1e Löp wah lös in Laren
Zin in een gezellig loopje in de regio op een mooi parcours? Zondag 4 september a.s. organiseren wij voor de 1e keer  het hardloopevenement Löp wah lös in Laren, ten noordwesten van Lochem. Deze nieuwe hardloopwedstrijd heeft drie onderdelen: een kidsrun van 1 kilometer en een 6 en 10 km wedstrijdloop.  De inschrijving is inmiddels geopend en verloopt via de website www.inschrijven.nl. Kosten voor de 6 en 10 kilometer zijn 7 euro. 

Tot 1 week voor het evenement loopt de voorinschrijving. Op de dag zelf kun je je tot maximaal een half uur voor de start van de afstand nog inschrijven. De kosten voor de 6 en 10 kilometer bedragen dan 9 euro. Het parcours van de 6 en 10 kilometer gaat richting Landgoed Verwolde en komt langs Huize Verwolde. De deelnemers van de 10 kilometer lopen ook langs de bekende Dikke Boom, voordat het parcours weer richting Dorpsstraat gaat. Start en finish is op de Larense kermis. 

Op de website www.lopwahlos.nl staat alle informatie.

Mochten er nog vragen zijn over het evenement, laat het ons gerust weten! En anders…. gewoon meedoen: Löp wah lös!

Groeten,

Organisatie Löp wah lös 

dinsdag 23 augustus 2016

Martijn en Pim Obbink gaan met vrienden hardlopend de Mont Ventoux bedwingen

Pim (links) en Martijn Obbink hebben de nodige voorbereidingen getroffen om de Ventoux te gaan bedwingen
'Er moeten gekke dingen gebeuren willen wij niet boven komen'

Door Barbara Pavinati

LICHTENVOORDE - "Het zal best emotioneel worden als we eenmaal boven zijn," voorspelt Martijn Obbink. Samen met zijn jongere broer Pim en oud-Winterswijkse vrienden Jasper te Selle en Miriam Jansen gaat hij op 1 september hardlopend de Mont Ventoux gaan bedwingen. Zijn vader Jos overleed vorig jaar mei aan kanker. Martijn en Pim beloofden hem tijdens zijn ziekbed dat ze deze berg voor het KWF zouden oplopen. Een belofte die niet alleen voor hen, maar ook voor Jos een mooi gebaar was.

De gedane belofte raakt het leven van de Obbinks op verschillende vlakken. Martijn en Pim houden allebei erg van hardlopen. Daarnaast is er de steun voor het KWF die strijdt tegen kanker, de ziekte waar hun vader aan overleed. En tenslotte zijn Jos en zijn vrouw in 2011 in het bewuste gebied op vakantie geweest, wat mede verklaart waarom er voor de Mont Ventoux is gekozen en niet bijvoorbeeld 'Alpe d'Huez'.

"Een week na de crematie van mijn vader was ik op de verjaardag van een kameraad. Daar vertelde ik over ons bijzondere voornemen. Mijn vrienden Jasper en Miriam zeiden gelijk spontaan dat ze mee gingen lopen", vertelt Martijn geraakt. "Zij volgden in de tijd erop hun eigen voorbereidingen, want gezamenlijk trainen is door de afstand niet mogelijk. Zij wonen namelijk in Nijmegen." Er is goed nagedacht over het moment van deelname aan dit evenement. Bewust is er voor gekozen om dit niet vlak na Jos' overlijden te doen. Er waren toen nog te veel emoties en er was te weinig tijd om goed beslagen ten ijs te komen.

De berg beklimmen als eerbetoon aan vader: Een berg op hardlopen doe je niet zomaar, dat vergt de nodige voorbereiding. Die zijn door het viertal ook getroffen en vielen hun niet al te zwaar. Martijn: "Je weet waar je het voor doet. Dat maakt het een stuk makkelijker." Zo is er aan krachttraining in de sportschool gedaan, zijn er heuveltrainingen geweest en is er goed op de voeding gelet. Daardoor zijn de nodige kilo's eraf gegaan, die nu niet meer mee de berg op hoeven. Ook is er in de weekenden rekening gehouden met de belofte. "Je leeft veel regelmatiger," constateert Martijn, die pas vanaf mei, vanwege een kuitblessure, druk bezig is. Als geroutineerde hardloper had hij gelukkig al een goede basisconditie. De anderen zijn langer aan het trainen geweest.

Ze maken er met zo'n veertien man supporters een kleine vakantie van. Maar alles draait om die 1 september. Martijns en Pims moeder gaat ook mee. De beklimming zal een waardevol moment zijn. "Je bent met degene die in de laatste weken van mijn vaders leven dicht bij je stonden. Je bent echt met een intiem groepje. Ik heb al vaker bergen beklommen, maar nooit met deze emotie. Dat maakt alles toch anders en mooier", verwacht Martijn.

De Ventoux is een steile berg met een gemiddeld percentage van 4,5 procent. Het laatste stuk is 10 procent. De route is 26 kilometer lang. "Het zal een zware dobber worden, maar in je achterhoofd weet je waar je het voor doet. Er moeten gekke dingen gebeuren willen wij niet met z'n vieren boven komen", aldus Martijn. 

Er hebben zich al veel sponsors gemeld, in het bedrijfsleven maar ook familie en vrienden. "Het mooiste vind ik dat uit onverwachte hoek support is gekomen. Van mensen waar je het niet van verwacht. Dat is mooi." Sponsor worden kan nog altijd via www.grootverzettegenkanker.nl (bron)

maandag 22 augustus 2016

Verslag en uitslagen van de 33e triathlon in Braamt

Cindy Brusse 2e plaats overall en 1e V40
De triathlon in Braamt staat elk jaar op mijn lijstje, dit jaar dus ook. Dat de triathlon in de lift zit kun je goed merken doordat de triathlons tegenwoordig al ruim voor de wedstrijddag vol zitten. Zondagmorgen ging de wekker mooi op tijd, de start van de 8ste is om 10.00 uur en ik wil ruim van te voren aanwezig zijn. Kwart over 8 rijd ik weg en 25 minuten later rijd ik de parkeerplaats op. De spulletjes ophalen, terug naar de auto en even een praatje maken met Jan en Mark te Brake over de komende wedstrijd. De fiets uit de auto, nummer op de nummerband en op naar de wisselzone. De ntb is nog niet aanwezig en we staan lekker te kletsen, wel raar dat ze er nog niet zijn. Het begint te regenen en we besluiten te schuilen onder een boom. Even later  kunnen we de wisselzone in en installeren alles op de plek.

Nog wat klungelen, een praatje hier en daar, wetsuit aantrekken en richting de start wandelen. Inzwemmen en even voelen hoe warm het water is. Opstellen voor de start, ik ga op dezelfde plek staan als vorig dat beviel goed. Na het startschot gelijk goed weg en ik heb alle ruimte voor me. Pak een goed ritme en na ruim 8 minuten klim ik uit het water. Na een redelijke wissel spring ik op de fiets. Er staat een behoorlijke wind en op sommige stukken valt de snelheid terug tot onder de 30 km/u. Ik troost me met de gedachte dat iedereen last heeft van de wind. Het stuk met de wind in de rug geeft vleugels. Ik wil me tijdens het fietsen vooral niet forceren, er moet ook nog gelopen worden. Fietstijd 37.22 minuten, dat is 3 minuten langzamer dan vorig jaar.!! Hier kan nog wat verbeterd worden.

De wissel fietsen lopen gaat goed. Ik kan de overgang naar het lopen bijna niet merken. Tijdens het lopen begin ik op mensen in te lopen en dat geeft een goed gevoel. Vooraf een tijd tussen de 21 en 22 minuten in gedachten en dat lukt. 21.40 minuten, de 2e looptijd 50+. Mijn eindtijd is 1.10.28 uur, 6e 50+ en dik tevreden.

Gerben Duenk

Ook de Aaltenaren/AVA'70 leden Jan te Brake (3e M50), Cindy Brusse (2e overall en 1e V40), Gerjo Wensink, Mirjam Lammers, Dirk Vreman, Rene Scholten en Mark te Brake stonden aan de start.

Alle uitslagen:




Jan te Brake 3e plaats M50

Foto's van de 2e Boer’n Drek-Run in Nieuw Wehl

Eric Hoogerbrug en Angelique Vrijdag ploeteren door het water, op de achtergrond Fons Nieuwenhuis
Op vrijdag 19 augustus vond in Nieuw-Wehl de 2e editie van de Boer’n Drek-run plaats. Op en om het terrein van het Wehls Cross Event was een parcours aangelegd met veel modder en water, boerenkarren en hooibalen, waar de deelnemers zich een weg door- en overheen moeten banen. Ook de AVA'70 leden Eric Hoogerbrug, Angelique Vrijdag en Arno Derksen waren van de partij.

Klik op de link voor de foto's van Eric Bosch, je kunt verder bladeren door op de zijkant van de foto te klikken 

fotoalbum

site organisatie
Arno Derksen

zondag 21 augustus 2016

Winterswijk 5e Twee Bruggenloop 6 km - 25.06 min - 23e plaats

Net boven de 25 minuten
Het is de eerste lustrum editie van de Twee Bruggenloop en dat deze wedstrijd zich goed op de hardloop kalender heeft gezet blijkt dinsdagavond maar weer. Het lijkt wel of het ieder jaar drukker wordt en dit keer waren er maar liefst 465 atleten die de wedstrijd tot een goed einde brachten. Tel daarbij de 40 wandelaars en we komen ruim boven de 500 deelnemers. Ook de sfeer die er op de camping hangt is voortreffelijk en door de vele inschrijvingen moet de start zelfs met tien minuten worden uitgesteld.

De eerste vier keer heb ik de 6 kilometer altijd tussen de 24 en 25 minuten kunnen lopen en het uitgangspunt voor vandaag is dan ook een tijd van net onder de 25 minuten maar dat zal moeilijk worden. Vorige week op de vuilnisbelt was ik namelijk ruim een minuut langzamer dan het jaar er voor en dat zal zich hier waarschijnlijk wel door zetten.

De start is goed, al is het na honderd meter even uitkijken voor twee paaltjes die midden op het parcours staan. Misschien is het goed om daar volgend jaar een pion voor of op te zetten zodat deze beter gezien worden. Na de ronde op het voetbalveld lopen we aan de achterkant camping de Twee Bruggen af in de richting van de Slingeplas. Halverwege de plas wordt de groep opgesplitst en lopen de 10 kilometer lopers de buurtschap 't Klooster in. De atleten van de korte afstand lopen aan de linkerkant van de Slingeplas terug naar de Goordijk.

Op het pad dat evenwijdig aan de beek loopt zie je aan de andere kant de camping al weer liggen. Op het eind van het pad krijg ik de jaarlijkse aanmoedigingen van Jan te Brake senior. Ik sla rechtsaf de brug over en als we de parkeerplaats gehad hebben zie je de boog al weer staan. Ik zie de klok de 25 minuten aantikken en moet nog ongeveer 30 meter lopen. Ik kom net te kort voor mijn beoogde streeftijd maar het gevoel is goed en dat is ook wel eens anders geweest in de laatste maanden.

zaterdag 20 augustus 2016

Uit de oude doos: Olympische Spelen 1980

Gerard Tebroke tijdens de 10 km op de Olympische spelen in Moskou
Gerard Tebroke was een erg blessuregevoelige loper, waardoor hij de Olympische Spelen van 1972 en 1976 miste. In 1980 moest hij van het NOC de limiet halen. Tebroke was echter een loper die het best presteerde bij hogere temperaturen en had daardoor in de aanloop naar de Spelen grote moeite om de limiet te halen. 

Uiteindelijk is het hem wel gelukt, maar hij had zich daarvoor dusdanig moeten forceren, dat hij in Moskou niet goed presteerde. In een tijd van 28.50,1 eindigde hij op 27 juli in de finale van de 10.000 m op een teleurstellende 14e plaats. (kwalificatie 24 juli 29.05.8 - 6e plaats)

Tebroke was de eerste Aaltenaar die aan de Olympische Spelen deel nam. Daarna deden wielrenner Robert Gesink (Peking 2008) en amazone Merel Blom (Rio de Janeiro 2016) nog mee.

vrijdag 19 augustus 2016

3 daagse trail oriëntatieloop in Eisden-Maasmechelen(B)

Henrie Drenthel (links) en Andre Bleumink
Na het letterlijke trail hoogtepunt van Henrie Drenthel en mezelf tijdens de Cortinatrail in Italië hadden we eigenlijk nog een meerdaagse in de planning. De Druidenlauf in de Duitse Eifel werd echter afgeblazen vanwege het feit dat de natuurcamping, die als basis gebruikt zou worden, weggespoeld was in de overstromingen in het voorjaar. Op zoek naar een nieuwe uitdaging dus. Iets kleinschaligs en een hoge fun-factor zochten we, alleen maar zware wedstrijden lopen is immers ook niet vol te houden. Na wat zoeken vonden we op de kalender van MudSweatTrails iets bijzonders, de 3 Days of Limburg oriëntatiewedstrijd in Belgisch Limburg. Naast de 3-daagse oriëntatiewedstrijd organiseerden ze ook een 2-daagse trail oriëntatieloop. Daarbij kon je dan tegen een gereduceerd tarief ook op de maandag nog een echte oriëntatieloop meedoen. Een e-mailtje naar de organisatie leerde ons dat het tijdens de trail-oriëntatie wedstrijden redelijk eenvoudig kaartleeswerk zou worden. Een tweedaagse trail waarbij je de route van de kaart moest lezen in plaats van een lijntje op de GPS-handheld, dat moest toch lukken. We konden ook nog eens als duo inschrijven, twee keer zoveel lol onderweg dus en twee keer zoveel kans om ook de finish te vinden.

Zo vertrokken we vrijdagmiddag richting België om ons basiskamp op de camping in te richten, op de grote speelplaats/sportveld van een typisch Belgische basisschool in Eisden-Maasmechelen. Het was daar al een drukte van belang. De leden van de organiserende vereniging Omega kampeerden ook ter plekke en niet alleen hun kinderen liepen overal rond. Ook deelnemers uit meerdere landen hadden vaak hun kinderen bij zich. We hadden geen idee dat oriëntatielopen zo’n familiegebeuren was, maar er bleken klasses deelnemers te zijn in leeftijden variërend van 10 tot 80 jaar. Een apart wereldje, maar wel lekker ontspannen qua sfeer. We voelden ons al snel thuis. ’s Avonds gingen we maar eens een Kompel biertje proeven bij de organisatie om nog wat informatie los te peuteren hoe één en ander in zijn werk ging. De informatie die we hadden gekregen was nogal karig en bij een biertje praat het wat makkelijker. Zo kwamen we er achter dat de afstand van 2×30 km een benadering was, als je alles goed liep. We gingen ons daar niet druk over maken als het maar een mooi parcours was, wat ze heel plezant vonden. Over de optionele wedstrijd van maandag deden ze wel wat lacherig, geen idee wat er nu zo grappig was. Na een campingavondje met een paar biertjes en Olympische Spelen op tv lagen we er bijtijds in. De start zou zaterdagmorgen best op tijd zijn en een goede voorbereiding is het halve werk nietwaar. ’s Morgens na het ontbijt was het inpakken van de rugzak het grootste probleem. Aangezien het best mooi weer zou worden en er geen verzorgingsposten onderweg waren, moest je alle eten en drinken voor onderweg zelf meesjouwen. Teveel weegt  flink door, maar te weinig wil je zeker niet. De kleding was een stuk makkelijker aangezien het lekker weer werd.

Na de start lag het kleine startveld al snel uit elkaar en liepen we met zijn tweetjes de weg te zoeken op de kaart. Het was even wennen met een echte kaart van 1:15000, maar al snel begon het te wennen. Het kompas kon rustig in de rugzak blijven en het genieten kon beginnen. Het tempo lag laag in verband met een kleine blessure bij Henrie, maar het ging verder gestaag. Wat een mooi gebied, niet heel heuvelig, maar van het ene mooie bos ging je zo het andere mooie bos in. Zoekend naar de checkpoints op de kaart waar elektronisch ‘geklokt’ moest worden liepen we de kilometers eigenlijk vrij gemakkelijk weg. Af en toe werd je door een uitroeptekentje op de kaart geattendeerd op een oversteek. Dat kon dan zomaar een drukke vierbaansweg zijn, maar ook een spoorweg. Eigen verantwoording was het  devies. Na een kilometer of 30 genoten te hebben van niet al te moeilijk terrein hadden we het eind al weer in zicht op de kaart. Niet helemaal duidelijk was echter wat de witte vlekken waren die op de kaart stonden, het leek een afgraving of zo. Tot onze verbazing was het eigenlijk het tegendeel van een afgraving. Een aantal zogenoemde terrils doken voor onze neus op. Reusachtige heuvels van 60 tot 80 meter hoog, bestaand uit afval van de mijnen van vroeger. Inmiddels overgroeid en met kronkel paadjes die naar en over de toppen voerden. Uiteraard mochten we daar overheen, en toen nog een keer en nog een keer. Steunend en kreunend in de toch wel warme middagzon sleepten we ons naar boven. Om er bij de laatste achter te komen dat we er eigenlijk ook tussendoor hadden gekund als we slimmer waren geweest.
Na ruim 36 km en ruim 4 1/2 uur kwamen we over de streep. Derde in onze categorie, luid gejuich van het publiek was ons deel. Wisten zij veel dat er maar drie teams waren in onze categorie. Wij hadden lekker gelopen en mochten nu ook nog even bijna twee kilometer terugwandelen naar de camping. Het Competition Centre waar we de finish hadden lag immers midden in de bush ergens op een pas gemaaid grasveld. Mooi stukje uitlopen dus. De volgende ochtend mochten we nog vroeger uit de veren, we zouden al vroeg met een busje naar de start gebracht worden. De wekker op kwart over zes om alles klaar te kunnen hebben en op tijd bij het gezamenlijke ontbijt te zijn. Daar bleken we een stukje briefing gemist te hebben, de langzaamste teams van de dag ervoor werden een uur later pas weggebracht. Hadden we dus nog even kunnen blijven liggen. Maar het was een mooie gelegenheid om wat te kletsen met onze medestrijders en de organisatie. Geen enkele stress te bekennen. Na ruim een half uur rijden mochten we onze kaart in ontvangst nemen en zagen we de route terug naar de finish. Het zou een warme zonnige dag worden en ik zag vooral veel heidevelden waar we doorheen mochten. De zwarte teamshirtjes die we hadden uitgekozen ‘omdat die zo lekker slank afkleden’ konden  wel eens een verkeerde keuze zijn. Het is echter zoals het is en we gingen weer in een lekker rustig tempo op weg. Het vinden van de route en de punten koste weinig moeite, maar op één punt moesten we even echt zoeken naar het juiste pad. Verder was het vooral erg mooi en heel erg rustig op de bloeiende heide. Af en toe zagen we wandelaars, waaronder meerdere keren een aantal collega-deelnemers die de 2×15 km versie al wandelend deden.
Halverwege kruiste ons pad een camping waar we gelukkig onze watervoorraad weer konden bij vullen bij een kraantje. We zweetten immers de hele dag als een paar otters in de zomerzon en onze waterzakken raakten vlotter leeg dan gedacht. Met volle waterzakken en nieuwe moed gingen we weer op weg richting finish.  Het rustige starttempo bleek een gouden zet, we konden het tot op het laatst volhouden zonder echte problemen. Na bijna 4 1/2  uur en bijna 34 km kwamen we weer over de streep. Weer derde in onze categorie, en dus ook derde in het eindklassement. ’s Avonds na een bezoekje aan de Pizzahut maar weer eens met de organisatie een biertje gedronken. We snapten namelijk helemaal niets van de oriëntatiewedstrijd van de volgende dag waar we ons voor opgegeven hadden. Gelukkig was er iemand om ons meer uitleg te geven over de IOF kaarten die gebruikt zouden worden en de diverse technieken en tactieken die er waren. Wij wisten immers nergens van, totaal onwetend. Stikkend van de lach over die Hollanders  die gewoon zo lang mogelijk onderweg wilden zijn schreven ze ons in voor de Long Difficult versie van wel 7 kilometer. Daar zouden we toch zeker een uurke of anderhalf mee bezig zijn… voor mezelf deed ik dat maar keer twee. We mochten gelukkig wel samenlopen en dat vergrootte de kans op succes.
Bij de start stelden we de volgende ochtend nog wat domme vragen aan de mevrouw die de kaarten uitreikte. Ze schudde het grijze hoofd over zoveel onwetendheid, maar liet ons toch maar vertrekken. Het eerste punt vinden was meteen erg moeilijk. De kaart was 1:10000 en heel erg gedetailleerd. Maar dat moet je dan wel in het echt weten om te zetten naar een gebied met dichtbegroeide bosjes, rotsen, gaten en heuvelruggen. Toen we na 17 minuten punt 1 gevonden hadden van  de 19 keken we elkaar zuchtend aan. Waar waren we aan begonnen. Gaandeweg kregen we het spelletje door en begonnen we slimmer gebruik te maken van onze sterke punten. Wel vaak wat verder omlopen, maar daardoor beter uitkomen bij het volgende punt. Het bleek razend moeilijk te zijn om sommige punten te vinden, terwijl andere redelijk eenvoudig waren. Uiteindelijk was er maar eentje die we zelfs na meer dan een half uur nog niet konden vinden. Op de steile helling van één van de terrils vonden we allerlei punten, maar geen eentje met het goede nummer. Uiteindelijk moesten we opgeven en de rest van de punten gaan zoeken. Ik denk niet dat de organisatie verwacht had dat we op één na alle punten zouden vinden, maar wij hadden onderweg eigenlijk de grootste lol. Het was 3 1/2 uur ouderwets spoorzoekertje spelen in het bos, waarbij je gewoon dwars overal doorheen mocht banjeren. Kom daar in Nederland maar eens om. Een geweldig weekend was het uiteindelijk. Veel nieuwe mensen ontmoet en veel geleerd over oriëntatielopen en het gebruik van kaart en kompas. Zeker de moeite waard, ook voor trailrunners. Blijkbaar zijn er in Nederland ook diverse clubs en mogelijkheden om wedstrijden te doen. Op de site van de NOLB is meer informatie hierover te vinden.



Mijn foto’s op Facebook 

Andre Bleumink


donderdag 18 augustus 2016

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 141

Het Victors Fruit Running Team gaat opnieuw voor goud tijdens de Kramp Run
Duurland presenteert Victors Fruit Running Team 2016 

Het Victors Fruit Running Team gaat opnieuw voor goud tijdens de Kramp Run. De selectie van Victor Duurland is nagenoeg gelijk aan de sterrenploeg van 2015, die de concurrentie kinderlijk eenvoudig en op vernederende wijze aan de kant heeft gezet. Alleen Kylian Klein Hesselink, die in 2015 keihard door het ijs zakte, moet het veld ruimen. Jerrel Balke – het wonderkind van over ’t spoor – neemt zijn plaats in. “Met Jerrel halen we nieuw elan in het team. Hij is naast een fabelachtige loper ook een echt mensenmens,” roept Duurland tijdens een landelijke netwerkborrel voor fruittelers. 

Al geruime tijd is Duurland bezig met zijn selectieprogramma. Hoewel er veel jeugdig talent op de deur klopt, heeft hij wederom gekozen voor een ervaren basis. “Luuk te Brake is in blakende vorm en kan altijd iets extra’s op belangrijke momenten en Erwin Wamelink is gewoon een fenomeen. Als Erwin aan de start verschijnt, schiet bij veel opponenten de schrik in de benen.”
Verder verkiest Ava-toptalent Tim Mengerink het Victors Fruit Running Team boven de TopRun. Met die andere Tim – Te Brake – is Duurland nog steeds in onderhandeling. De eigenzinnig Tilburger is tot op heden besluiteloos, dit tot ergernis van teamcaptain Duurland. “Vorig jaar was het ook al zo’n gesteggel om Tim over de streep te trekken. Het is een groot sporter maar het is en blijft ook een vervelende kapsoneslijer.” Sam ter Haar krijgt na zijn persoonlijke afgang van afgelopen jaar toch een herkansing. Duurland: “Ik heb een zwak voor die jongen. Zijn wanprestatie van 2015 heeft ons bijna de kop gekost, maar dit is voor mij geen reden om hem uit het team te kegelen. Hij heeft veel kwaliteiten, helaas toont hij deze nooit.” Ter Haar liep afgelopen dinsdag een testwedstrijd en kreeg ‘smeer als een jachthond’ van zijn vader Rinke. “Ik ben mentaal ijzersterk, helaas heb ik fysiek nooit iets in de melk te brokkelen”, zei een zwaar gefrustreerde Sam na afloop van de wedstrijd.

De komende weken wordt er toegewerkt naar het piekmoment. De bookmakers verwachten dat de jongens van Victors Fruit op 10 september opnieuw op het hoogste podium staan, Volvo Harrie Arendsen is de grootste kanshebber voor plek twee. Duurland: “Harrie Arendsen is een bij elkaar geraapt zootje, wij doen het met eigen manschappen, het is immers een bedrijvenloop. Ik ben benieuwd of ze dit jaar wél met een podiumwaardig team aan de start staan."

Foto's van de 5e Twee Bruggenloop in Winterswijk - deel 2

Leo Temming
Klik op de link voor de foto's van Nathan Posthumus

Annie Buesink
Patrick Ikink, Ben Wesselink en Gerrit Ormel

Verslag van de 5e Twee Bruggenloop in Winterswijk

Mark te Brake en Bob te Lindert
Schitterende jubileumeditie Twee Bruggenloop

Dinsdag 16 augustus, 10 minuten voor 7… Terwijl de 5e editie van de Twee Bruggenloop op het punt van beginnen staat, is het bij het secretariaat een drukte van belang. Alle zeilen moeten worden bijgezet, om de enorme aantallen inschrijfformulieren te verwerken. Intussen is speaker Henk Borgmeijer al volop aan het warmdraaien en vermaakt hij het publiek o.a. met korte gesprekjes met de jongste talentjes, die al klaar staan voor vertrek. AVA`70 en Vakantiepark de Twee Bruggen organiseren samen dit hardloopevenement en al snel bleek dat de jubileumeditie een sportieve kraker zou gaan worden. Het aantal voorinschrijvingen was al een record en de weersomstandigheden op de wedstrijddag bleken uitstekend. Van heinde en ver wisten atleten en atletes de weg naar de Twee Bruggen te vinden en daarnaast stonden er ook tientallen vakantiegangers aan de start bij deze populaire Zomeravondloop. 

Om exact 19.00 uur ging de jongste lichting kinderen van start en de meute ging er, tot groot enthousiasme van het talrijke publiek, vliegensvlug van start. Na een kilometer rennen liet Yvo van den IJssel de klokken als eerste stilstaan. Thom Berkelder was de snelste Avajaan met een verdienstelijke 5e plek. Bij de meisjes was de hoogste trede op het podium voor Isa Grievink, terwijl Amber ter Horst de 3e plaats pakte. Een kwartier later was het de beurt aan de oudere jeugd, die op pad ging voor 4 ronden van 500 meter. Bij de jongens was Björn Rossel veruit de snelste. Het jonge talent van AVA`70 toonde zijn grootse vorm en finishte in een parcoursrecord van 6,46 minuten. Clubmaatje Michiel Wellink bleef nog behoorlijk in het spoor en werd knap tweede. Bij de meisjes voegde Marit Kleinbussink met een derde plaats weer een beker toe aan haar flinke collectie. 

Was het vertrek van de 6 en 10 kilometer nu half 8 of een kwartier later? Daarover ontstond bij de start van het afsluitende onderdeel van de Twee Bruggenloop wat onduidelijkheid. Terwijl het gros van de deelnemers al klaar stond voor vertrek, kletste de spreker van dienst, Borgmeijer, de tijd op plezante wijze vol. Toen het startsignaal om 19.45 uur eenmaal was gevallen, werd het menens en ging het grote peloton van ruim 350 atleten snel op weg voor hun wedstrijd. De uitstekende omstandigheden zorgden voor een geweldige ambiance en werd er heel erg hard gelopen. Argo-talent Bob te Lindert ging bij de 6 kilometer razendsnel van start en slechts AVA`70-lid Mark te Brake kon enigszins in het spoor blijven. De sympathieke loper uit de Heelweg finishte uiteindelijk in een prachtig parcoursrecord van 19,17 minuten en te Lindert boekte daarmee een fraaie overwinning. Te Brake, net terug van vakantie, pakte een mooie tweede plek, voor clubgenoot Tim Mengerink, die derde werd. Bij de Dames was Maud Centen veruit de snelste, terwijl Linde Klein Nibbelink van AVA`70, derde werd. De deelnemers aan de race over 10 kilometer maakten een extra lus door het Klooster. Archeus-lid Lars Duistermaat kwam als eerste over de meet en erkende na afloop, dat hij voor de overwinning vanaf de eerste kilometer hard moest werken. Aaltenaar Hans Waalder stond op de tweede trede van het podium. Bij de Dames liep Lisa te Molder van AVA`70 een ijzersterke wedstrijd. Ze verpulverde het parcoursrecord op de 10 kilometer met meer dan 3 minuten en bracht dit op 39,38 minuten. Triatlete Cindy Brussé is al enige tijd in grote vorm en werd verdienstelijk derde op deze afstand. 

Met 465 finishende hardlopers en ruim 40 gestarte wandelaars, die een tocht van 9 kilometer liepen, scoorde de Twee Bruggenloop een record van ruim 500 deelnemers. De organisatie is uiteraard enorm tevreden met dit succes. Er was op het vakantiepark ook erg veel publiek aanwezig en die zagen prachtige sportprestaties van toppers en recreanten van allerlei niveau. Er waren een kleine 50 vrijwilligers in touw, om alles in goede banen te leiden en uiteraard is AVA`70 bijzonder blij met de inzet van dit peloton leden. Op het terras van de Twee Bruggen was het na afloop van het sportieve evenement nog erg gezellig. Sporters genoten na en deelden hun ervaring en ook Henk Borgmeijer dronk nog een sapje om zijn stembanden weer te smeren. Binnen werd er bij het secretariaat nog lang gewerkt om de uitslagen te verwerken en op de site te zetten. Pas toen dit het geval was, werd de 5e editie van de Twee Bruggenloop officieel afgesloten!    

Frank Roos

woensdag 17 augustus 2016

Foto's van de 5e Twee Bruggenloop in Winterswijk - deel 1

Luuk te Brake kan, na een mooie strijd, de ruim 30 jaar oudere Wim Brinkman nog net voor blijven op de 10 kilometer

Klik op de link voor de foto's


fotoalbum

foto's Dick Lubbers en Gerben Duenk
Luuk en Anne Kuvener
De familie Oberink, aandachtige toeschouwers

Verslag van de 5e Twee Bruggenloop in Winterswijk

Lars Duistermaat 'het was hard werken vanaf de eerste kilometer'
Bob te Lindert en Te Molder scherpen records aan in Twee Bruggenloop

Door Benno Stevering

De vijfde editie van de Twee Bruggenloop, genoemd naar de gelijknamige camping, kende dinsdagavond een record aantal deelnemers en scherpe tijden. Lars Duistermaat van Archeus uit Winterswijk nam na een kilometer vlot afstand van zijn volgers, liep een sublieme wedstrijd in 35.02 minuten en won weliswaar de 10 kilometer maar was niet in staat  het record van Rondeel aan te scherpen. Zijn commentaar luidde: ‘’Sinds de Midzomerrun in Westervoort waar ik tweede werd achter Jay Sauer heb ik alleen nog een baanwedstrijd in Utrecht nog gelopen over drie kilometer met een tijd van 9 minuten. Dat ging goed. Vervolgens heb ik lekker kunnen doortrainen. Helaas was het hier bij de Twee Bruggenloop hard werken vanaf de eerste kilometer. Ik heb deze vijfde editie als zware run moeten beschouwen. Ondanks dat ik mijn achtervolging ver vooruit was kostte het me veel moeite om naar een snelle tijd te lopen. Ik kwam door in 17.11 minuten en dacht laat maar gaan die aanval op het record. Vooraf dacht ik nog dat er een 33.30 minuten in zou moeten zitten. Ik ga me nu richten op een Track Meeting, de Kramprun en de Singelloop.’’ 

Survivalrunner Hans Waalder die zijn eigen tempo maakte bezette de tweede plek. Waalder had bewust zijn snelheid wat laten zakken. In de survival van Harreveld brak hij nog een botje in zijn hand. Hij liep in de beginfase nog op met Rick Heutinck uit Doetinchem die net als hem uitkomt in de survivalcompetitie. Heutinck die uiteindelijk moest lossen en genoegen moest nemen met een vierde plek in zijn eerste tien kilometer, kiest volgend seizoen de middellange survivalruncompetitie. Lisa te Molder uit Zieuwent, daarentegen verpulverde wel het record bij de vrouwen van Sandra Wassink naar 39.39 minuten. ’’Helaas liep ik door een fout 400 meter extra. Het ging goed en kon prima tempo blijven houden in een groepje. Ik wil nu mijn vorm houden zodat ik mij op de Kramprun kan richten.’’ Op de zes kilometer had zij reeds het record bij de vrouwen staan. Cindy Brusse uit Gendringen werd derde dame en richt zich op de triatlon van Doetinchem. 

Bob te Lindert van het Argo-top team liet bij de mannen daar de klokken stil staan op 19.17 minuten en verbeterde hiermee het record van Mark te Brake. Te Brake gaf aan dat hij niet echt diep kon gaan vanwege een verkoudheid. Hij was net terug van vakantie en trainde in goed overleg met zijn trainer met de rem erop. Te Lindert was in zijn visie een terechte winnaar. Beiden bouwen nu verder op om nog een goed naseizoen te draaien. Bob te Lindert van het Argo topteam over zijn race: ’’Mark zat er in de eerste anderhalve kilometer nog goed bij, daarna heb ik afstand kunnen nemen. Ondanks dat ik goed in vorm ben en blessurevrij had ik dit resultaat niet verwacht. Dit record komt voort uit hard trainen en het koppie erbij houden. Mijn trainer Stefan Scanu kan tevreden zijn. Binnenkort staat me nog een 1500 meter in Utrecht te wachten.’’ Tim Mengerink van AVA’70 werd derde in 21.18 minuten. Maud Centen van Argo won overtuigd voor Chantal Klein-Gunnewiek bij de dames. 

Op de twee kilometer bij de jeugd was er eveneens een parcoursrecord voor Bjorn Rossel uit Aalten met een tijd van 6.47 minuten. De organiserende atletiekvereniging AVA’70 kon tevreden zijn met deze mooie resultaten en een record aantal deelnemers. Speaker Henk Borgmeijer sprak het evenement op voortreffelijke wijze aaneen.

dinsdag 16 augustus 2016

Foto's en uitslagen van de 5e Twee Bruggenloop in Winterswijk

De start van de 6 en 10 kilometer

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

Meer foto's volgen zo snel mogelijk

AVA`70-complex uitgebreid met fraai terras

Het fraaie terras van AVA'70 
Na de opening van de nieuwe atletiekbaan en het clubhuis in 2014, de ingebruikname van het krachthonk in 2015, konden onlangs bij AVA`70 wederom de slingers uit de kast. Dit keer was het nieuwe buitenterras de reden voor een klein feestje.

Het was een grote wens van de clubleden om na de trainingen en bij wedstrijden gezellig buiten te kunnen zitten om na te praten en een drankje te nuttigen. Er werd hiervoor wederom een beroep gedaan op Jessie te Grotenhuis. Als interieurontwerper van haar eigen bedrijf By Jessie, was ze ook al verantwoordelijk voor de stijlvolle inrichting van het clubgebouw van AVA`70. Ze wist wat de club wilde en wat de mogelijkheden waren en met deze informatie ging ze aan de slag. Het duurde niet lang of de eerste ideeën lagen al op tafel en samen met een van tevoren samengestelde terrascommissie werd er toegewerkt naar een definitief ontwerp. De keuze viel op stoere loungebanken, grote plantenbakken en bijpassende tafels. Dit alles zou vervaardigd moeten worden van een robuuste houtsoort. Voor deze klus werd het fanatieke AVA`70-lid Walter Vaags benaderd, van gelijknamige bedrijf, Vaags Molenwerken. Daar zijn ze gewend te werken met de verschillende grove houtsoorten en hij zag in deze opdracht een mooie uitdaging.

Uiteindelijk was het eindresultaat verbluffend. Het terras werd aangekleed met een tweetal loungebanken, voorzien van kleurige kussens en een aantal forse bloembakken met fleurige bloemen. De vierkante tafels waren verschillend van hoogte en omdat er de cijfers 1, 2, 3 in zijn gefreesd, kunnen ze tevens worden gebruikt als podium. Twee grote parasols maken het geheel compleet. Door het openen van de schuifdeuren is er een mooi geheel met de kantine van het clubhuis. Intussen wordt er al veelvuldig gebruik gemaakt van het terras, voor een gezellige nababbel en het drinken van een kop koffie. AVA`70 is erg in haar nopjes met de fraaie uitbreiding van het complex met dit prachtige buitenterras. (bron)

Heuveltraining in Kilder

Van links naar rechts staand: Eric Hoogerbrug, Walter Vaags, Maarten Angenent, Wim Rensink, Nico Rouwhorst, Ineke Wesselink, Erwin Wamelink, Evelien Hillen en Frank Roos. Op de hurken: Inez Balke, Theo Stronks, Ben Wesselink, Andre Balke Hans Sieleas en Roel Somsen.
Zaterdagmiddag vond er voor de AVA'70 leden weer een heuveltraining plaats. Dit keer ging de reis naar Kilder waar trainer Theo Stronks een mooie ronde had uitgezet. Volgens betrouwbare informatie zijn alle aanwezigen op de foto weer heelhuids uit het bos terug gekeerd.